Quality over Quantity (QoQ) Releases Collateral Beauty (2016)
Vertaling: pevi70, Scarlett & TDK
Dank jullie wel.
Maar geef jezelf een applaus...
want het was jullie harde werk waardoor Yardsham Inlet...
het beste jaar heeft gehad in de geschiedenis van zijn bestaan.
Voordat we dit allemaal naar ons hoofd laten stijgen...
vonden we dat we samen moesten komen om opnieuw te bekijken wat ons hier gebracht heeft.
En daarom geef ik nu het woord aan onze dichter en productfilosoof...
hij die alles van het merk afweet, de goeroe van de reclamewereld.
Mijn partner, mijn betere helft, Howard Inlet.
Wat is jouw 'Waarom'?
Waarom ben je vanochtend uit bed gekomen?
Waarom at je wat je gegeten hebt?
Waarom koos je de kleding die je draagt?
Waarom ben je hierheen gekomen?
En dan bedoel ik niet dat je anders ontslagen zou zijn als je niet zou komen opdagen...
Dat niet. Het grotere 'Waarom'.
We zijn hier zeker niet alleen om dingen te verkopen.
We zijn hier om te verbinden.
Het leven draait om mensen.
Reclame is duidelijk maken hoe onze producten en diensten...
het leven van mensen verbetert.
Hoe doen we dat?
Liefde.
Tijd.
Dood.
Deze drie begrippen verbinden alle mensen op Aarde.
Alles dat we begeren, alles dat we vrezen om niet te hebben...
alles dat we uiteindelijk zullen kopen...
is omdat aan het eind van de dag...
we liefde willen...
we meer tijd zouden willen hebben...
en we de dood vrezen.
Liefde.
Tijd.
Dood.
Laten we daar beginnen.
Drie jaar later
Hoeveel tijd kostte deze? - Vijf dagen.
Dat is indrukwekkend. - Misschien is hij te snel teruggekomen.
Meen je dat? Deze zombie-toestand heeft zes maanden geduurd.
Dit kunnen we niet langer toestaan.
Vooral omdat we ontslagen worden door Danworth Financial.
Wat? Echt?
Het spijt me. Wat? - Maar ik sprak ze gisteren nog.
Iedereen probeert in te vallen...
maar die klant is gebouwd op Howards relatie met hen.
De helft van onze klanten zijn dankzij zijn relaties.
Dit is een ramp. - Nee, nog niet.
We hebben een bod van Omnicom voor $17 per aandeel.
Kom op. - Ze willen voor nieuwjaarsdag een antwoord.
Laten we eerlijk zijn, we zijn geen $14 per aandeel waard...
als mijn partner een sabbatical neemt in het gekkenhuis.
Dat is erg hard. - Het spijt me, maar het is waar.
Ik geef je de bevoegdheid. Maak het rond met Omnicom.
Dat zou ik graag willen maar Howard heeft de meeste aandelen.
Ik regel dat wel met Howard. Regel het papierwerk.
Ik begrijp niet waarom Howard 60 % heeft en jij maar 40 % van de aandelen.
Ik had geld nodig om mijn scheiding te regelen...
en Howard heeft me toen geholpen door een deel van me over te nemen.
Als je nooit een affaire had gehad dan hadden we niet in deze situatie gezeten?
Niet waar en niet eerlijk om mij daar allemaal de schuld van te geven.
Ik noem alleen maar de feiten op.
Ruikt dat niet heerlijk?
Wacht. Doe je ogen dicht.
Adem het in.
Doet dat niet aan je kindertijd denken?
Kom eens hier.
Ik moet je iets vertellen. - Wat?
Ik heb aan onze situatie gewerkt waar je vanaf moet weten.
Wat heb je gedaan? - Ik heb iemand ingehuurd.
Heb je iemand ingehuurd?
Ja. Toen Eloise me betrapte toen ik vreemdging...
had ze een privédetective ingehuurd met de naam Sally Price.
Deze vrouw ziet er uit als een Mormoonse oma en daarom valt ze nauwelijks op.
Je huurde de vrouw in die je scheiding veroorzaakte?
Nee, ik veroorzaakte mijn scheiding. Sally Price documenteerde het alleen.
Dat was een helder moment.
Ik heb zo mijn momenten. Dit hebben we besproken.
Waarom heb je de Mormoonse oma ingehuurd?
Omdat we moeten vastleggen wat er met Howard aan de hand is.
We moeten aantonen dat hij mentaal niet gezond genoeg is om te mogen stemmen.
Nee. Gaan we echt dat soort dingen doen...
Gaan we dit echt onze vriend aandoen?
Het gaat er niet om dat hij niet zou willen verkopen...
hij zal niet eens een gesprek willen hebben om dat te bespreken.
Ik probeer met hem te praten, ik probeer hem te bereiken...
het voelt alsof ik niet eens in dezelfde ruimte ben met hem.
Hij is er niet. - Zijn kind stierf.
Dat is twee jaar geleden.
Wat gaan we... Onze levens staan op het spel.
We zijn geen kinderen meer.
Kijk me in de ogen en zeg dat je bereid bent...
om alles waar we de laatste tien jaar voor gewerkt hebben, te laten verdampen.
Is die privédetective zo goed?
Ze betrapte mij op vreemdgaan. - Oscar had je nog kunnen betrappen.
Wie is Oscar? - Mijn zoon.
O, die Oscar.
Die PI zal niets vinden dat te interpreteren zal zijn als moreel verval.
Niet bij Howard, maar als ze gerede twijfel kan aantonen...
betreffende zijn gerechtelijke kunde, dan hebben we misschien iets.
Ik denk niet dat we nog andere opties hebben.
Hij heeft die rouwconsulent zes maanden lang geterroriseerd.
Hij heeft die sjamaan afgepoeierd die we speciaal hadden laten overkomen uit Peru.
En onze interventie was een complete ramp.
Dit voelt niet goed. - Ik weet het.
Maar als iets begint met de dood van een zesjarige, dan voelt niets meer goed.
Hij schrijft brieven. - Brieven? Wat voor brieven?
Dit is het vreemdste dat ik ooit ben tegengekomen.
Heb je de brieven? - Ja.
Hoe ben je er aan gekomen?
Het kostte me $800 om dit te laten maken.
En voor de duidelijkheid, het is een misdrijf om post te stelen uit de postbus.
Je kunt het er ook weer instoppen. - Ja.
Drie brieven dus. - Aan wie zijn ze gericht?
Niet aan wie. - Wat bedoel je?
Howard schrijft geen mensen aan. Hij schrijft dingen aan.
Welke dingen? - Tijd.
Liefde.
Dood.
De drie begrippen.
Tijd. Ze zeggen dat jij alle wonden heelt...
maar ze zeggen nooit dat jij ook al het goede in de wereld vernietigt...
hoe je schoonheid tot as laat vergaan.
Je bent niets anders dan versteend hout voor mij.
Je bent dood weefsel dat maar niet vergaat.
Je bent niets.
Dat bewijst niets. Dat kunnen we toch niet gebruiken?
Nee. Kinderen schrijven aan de Kerstman. Zij zijn ook niet gestoord.
Nee. Dit is therapeutisch.
Het is zo droevig.
Ja. Nog meer?
Meestal gaat hij na het werk naar een kleine uitlaatplek in Brooklyn...
ook al heeft hij zelf geen hond.
En zit daar urenlang.
Schrijft hij ook brieven aan honden? - Meen je dat nou?
Dat zou mooi zijn, toch? Zoiets hebben we nodig.
Doet hij dat? - Niet dat ik weet.
Wat nog meer? - Dat was het eigenlijk.
Gaat naar zijn appartement en gaat daarna eigenlijk niet meer weg.
Geen wifi, kabel, telefoon. Niets.
Je bent dood weefsel dat maar niet vergaat.
Howard?
Claire hier.
Ik ben langs die ene plek geweest en heb wat eten voor je meegenomen.
Het is dat ene met garnalen wat jij zo lekker vindt.
Ik zet het hier neer, mocht je nog niet hebben gegeten.
Laat hier geen eten achter. Hij eet het toch niet.
Het spijt me. - Hij is ook weer te laat met de huur.
Hij doet niet open en ik heb geen nummer van hem.
Hij heeft geen telefoon meer.
Hoeveel krijgt u nog van hem? Ik kan een cheque uitschrijven.
Als je dat wilt.
En als je verder niets met die garnalen van plan bent...
De raapstelen van vorige week waren heerlijk.
Daar is hij.
Waar zijn je spullen?
Ik wilde je een berichtje sturen, maar van mama moest ik bellen.
Waarover?
Barry zei dat ik het je persoonlijk moest vertellen.
Luister je tegenwoordig naar het advies van Barry?
Wat probeer je me te vertellen? - Ik kom niet logeren.
Ik ga met Barry en mama naar de Bahama's. - Nee, wacht.
Hallo.
Hoe gaat het?
Zou ik wat tijd en ruimte van je kunnen krijgen om even met mijn dochter te kunnen praten?
Ik heb van alles gepland. Ik heb een kerstboom.
Vervelend voor je. - Ik heb kaartjes gekocht voor Hamilton.
Vervelend voor Hamilton. - Die zijn lastig te krijgen.
Ik heb het al gezien.
Echt? Met mama en Barry zeker. - En Odell Beckham jr.
En Odell Beckham? - Ja.
Dat is één van Barry's vrienden.
Waarom?
Waarom wil je de kerst niet met mij doorbrengen? Ik mis je.
Omdat ik je haat.
Omdat je een filantroop bent. Omdat je mama's hart gebroken hebt.
Scharrelaar. - Wat?
Je bedoelde 'scharrelaar', niet filantroop.
Ze betekenen iets anders. - Jij zult het weten.
Ik zou het je persoonlijk vertellen en dat heb ik hierbij gedaan.
Fijne Kerst.
Wacht.
Mag ik snel wat vragen?
De Cavs zijn in de stad. Kerstwedstrijd in het stadion.
Ik geef je stoel nooit weg.
Ik wilde alleen gaan, maar we kunnen ook samen gaan.
We hoeven niet eens te praten. We hoeven elkaar niet eens aan te kijken.
We kunnen de wedstrijd gaan kijken. Net zoals vroeger.
Nummer twee, we gaan Danworth als klant verliezen...
want dat is altijd jouw relatie geweest...
en ze voelen de liefde niet meer.
Dus dat zal gaan gebeuren.
Maar dat maakt niet uit want we hebben een bod van Omnicom...
en het is een echt bod van $17 per aandeel.
Denk er eens over na, want...
we blijven de baas over het creatieve deel en iedereen zou zijn baan houden...
en dat vind je belangrijk want je houdt van deze mensen.
Goed gesprek.
De mensen uit Beijing zijn er.
Niemand wil Chinese koffie.
We verkopen het. - Mantsjoerijnse macchiato.
Waar casten we voor? - Cruise Line.
Kijk, dat is goede koffie. - "Breek uit je schil, vind je leven."
Sorry, maar het is: "Je vindt het leven als je uit je schil breekt."
Maakt het echt uit? - Ja, want ik heb het geschreven.
Mijn versie is beter. - Echt?
Ja. - Hoezo?
Wat zei jij ook alweer?
"Je vindt het leven als je uit je schil breekt."
Dat raakt je hier.
"Breek uit je schil, vind je leven."
Raakt je hier.
Dat raakt me inderdaad hier. - Ja, toch?
Krijg je gratis van me. - Wacht.
Franco. - Ja.
Breek uit je schil, vind je leven.
Iedereen, oké? - Oké.
Ze maakte het beter.
Nee.
Je praat op zo'n manier tegen me...
alsof ik niet degene was die je het leven ingeblazen had.
Je bent te laat. - Sorry.
Alsof het niet een vonk in mijn hoofd was die dat leven betekenis gaf.
Je beweegt je tong, spuwt lettergrepen en weerspiegelt sentimenten.
Maar je ademt niet.
Je spreekt over vonken, dat is grappig.
Je ontkent de vonk tussen ons allen.
Een vonk die meer lijkt op de zon dan op de koele vlam die jij beweert.
En jij noemde me tijdelijk gestoord.
Een gemene ziel.
Vraag dan of je me nog een keer mag zien.
Hallo?
Hallo.
Spijt me. Ik kwam net binnenlopen en zag nog net het laatste deel van dat...
Ik vond het prachtig. Wat is dat?
Iets waar we mee bezig zijn.
Ik hou van theater, ik ga overal naar toe. Wanneer is de voorstelling, ik zal er zijn?
Er komt geen voorstelling totdat we het geld bij elkaar hebben.
Ben je rijk? - Gescheiden.
Je bent me gevolgd van de casting-sessie.
Zeker, dat klopt. Ja.
Ja. - Ik was je bijna kwijt, maar de rode pet hielp.
Ik zeg misschien iets impulsiefs nu, misschien een beetje gek, maar ik ben met iets bezig nu.
Ik ben met een deal bezig en als dat lukt dan kan ik misschien helpen.
Dat zou geweldig zijn. - Zeker. Dat zou te gek zijn.
En jij hebt het verbeterd.
We zouden terug moeten gaan naar de casting als je het nog wilt.
Ik weet je naam niet eens.
Amy. - Amy.
Ik kom terug.
Ik stond op het podium. Ik kom terug.
Jij bent goed.
Goed gedaan.
Het naastgelegen appartement staat leeg.
Maar de man verderop heeft niets gehoord. De manager ook niet.
Kijk je CSI Cleveland tegenwoordig? - Het is een nieuwe show.
De weerwolven ontmoeten elkaar hier voor de deur.
De hele nacht door.
Ik heb ze gehoord.
Ik denk dat ze...
Ik denk dat ze een nieuwe leider aan het kiezen zijn.
Ik heb een wasbeervriend. Hij zit bij de dienstdoende politiegroep.
Hij heeft een afluisterapparaatje geplaatst.
We nemen alles op en pakken ze op voor het behoren bij een criminele organisatie.
Daar weet ik niets van.
Ik ben je zoon.
Dat weet ik wel.
Mooi.
Ik ben zo terug.
Ik heb een wild idee en je zult me waarschijnlijk uitlachen, maar we zijn wanhopig, dus luister.
Mijn moeder is niet meer helemaal oké sinds haar beroerte.
En ik probeerde haar telkens te vertellen wat er echt aan de hand is...
en de rare dingen die ze zegt recht te brijen.
Zij raakt er door van slag en ik word gestrest...
en het was een tijdje echt verschrikkelijk, maar toen zei iemand iets heel slims.
Ze zeiden, misschien moet je stoppen om haar jouw realiteit op te dringen...
en probeer eens met haar realiteit mee te gaan.
Ik dacht dat je de therapie niet meer kon betalen.
Kan ik ook niet, het was mijn Uberchauffeur.
Maar hij had helemaal gelijk.
En zodra ik het op die manier aanpakte, ging alles veel beter.
Ons leven samen is een soort improvisatiespel.
Zij vertelt de vreemdste dingen...
en ik reageer daarop en zij is helemaal blij en ik heb een leuke tijd.
En daardoor moest ik aan iets anders denken.
Toen ik bij FBW werkte had ik een klant met een psyche-stimulerend medicijn.
Ze kozen voor een algemene campagne maar ik hield de Spaanse markt.
Kijk maar eens. De leraar is heel erg gestrest...
Je praat de hele tijd, maar je luistert niet.
En dan komt het monster. Het hoeft zo niet te gaan.
Leraar: Wie ben jij? Monster: Ik ben je woede.
De leraar zegt. Ik kan niet tegen je op. Je beheerst mijn leven.
En Woede zegt: "Er is een oplossing, vriend."
"Docotrin. Zeg maar dag tegen je woede."
Zie je wat ik hiermee wil zeggen?
Niet echt. - Kijk.
We krijgen Howard niet zover dat hij met de realiteit omgaat waar hij mee moet omgaan.
En hij schrijft brieven aan begrippen, wat nergens op slaat, maar dat doet hij.
Dus wat als we in zijn realiteit stappen en zorgen dat deze begrippen hem beantwoorden?
Sorry, maar ik begrijp het niet.
Wat als Liefde, Tijd en Dood persoonlijk op komen dagen...
en zijn brieven beantwoorden?
Hoe wil je dat Tijd, Liefde en Dood op komen dagen?
Acteurs.
We huren acteurs in die Liefde, Dood en Tijd spelen, ze vinden Howard en praten met hem.
Dus we moeten je baas Gaslighten?
Sorry? - Gaslight?
Het was eerst een toneelstuk en daarna een film?
Gaslight? Tjemig.
Is er niemand die nog iets ziet dat langer duurt dan acht seconden?
Wat ze bedoelt is of dat we hem moeten laten denken dat hij gek is?
Nee, het is niet de bedoeling om hem te laten denken dat hij gek is...
Howard is mentaal niet goed en dat weten we.
Het gaat om dat feit te benadrukken zodat anderen dat ook zien.
We moeten optreden in deze interventie en daarvoor...
financier je ons toneelstuk? - Inderdaad.
We financieren alles, dit ziet er als een magazijn uit, maar...
Acteurs, wat denken we ervan? - Nee.
We vragen elk $15.000, oké?
We doen het.
Elk $20.000.
Jullie zeiden net 15. Ik hoorde jullie 15 zeggen.
Ik wil 20. - Ik wil eigenlijk ook 20.
Nou, 20 is gewoon een beetje veel.
Ik zat aan twee te denken. Zij wonen waarschijnlijk in Brooklyn.
Ze betalen 600 per maand. - Stop met praten.
Dit is verschrikkelijk. Dit klopt van geen kanten.
Nee, Amy. Dit is werk. Dit is acteren.
Hoorde je ze niet zeggen dat hij zijn kind verloren is?
Ja en daarom richt hij zich tot de kosmos voor antwoorden.
Wij mogen de kosmos zijn.
Waarom wil je dat wij de pijn van deze kerel manipuleren?
Om geld te verdienen? Om rijk te worden?
Nee. Het ligt ingewikkelder dan dat.
Is dat zo?
We houden van deze man. Hij is niet zomaar de baas, hij is een vriend.
Howard is een briljante, creatieve, charismatische kerel die geen angst kende.
Hij hield van het leven en nu haat hij het.
En jullie denken dat dit hem echt gaat helpen?
Hij is zijn kind verloren.
En nu maakt het hem niet meer uit of hij al het andere ook verliest.
Dat kunnen we niet laten gebeuren.
We moeten hem terug zien te krijgen.
$20.000 is het wel waard. Ik betaal het wel. - Claire.
Ik betaal het zelf wel. Maakt mij niet uit.
Wat zijn de regels?
We moeten eerst een geheimhoudingsverklaring tekenen.
Om ervoor te zorgen dat je niet praat... - Nee, niet de wettelijke kant.
De regels van het theatrale.
Zien andere mensen ons ook of alleen Howard?
Zien andere mensen hen ook, Whit?
Ik denk dat alleen Howard...
Dat is het effect dat we willen bereiken, toch?
Denk je?
Heb je hier al goed over nagedacht?
Natuurlijk.
Tot zekere hoogte. - Nee, niet echt.
Hou op, dat hebben we niet.
Wat doen ze als ze naar een café gaan en een drankje bestellen?
Zie je Howard de laatste tijd vaak naar het café gaan?
Wat dan ook, dat is niet belangrijk.
Wat als Howard naar een dansclub gaat?
Genoeg.
We mogen door iedereen gezien worden, wanneer we dat willen. Goed?
Dat is prima. - Ik zei toch dat ze goed waren.
We laten dat aan hen over. - Dan gaan we verder. Wat dan?
Howard schreef drie brieven naar Liefde, Dood en Tijd.
Dus de vraag is: wie speelt wie?
Casting. Heel erg belangrijk.
Liefde.
Dood.
Tijd.
Wanneer worden we betaald?
''Beste Dood, jij reist met zoveel mythologie...
veroorzaakt veel pijn, angst, maar voor mij ben je een schijnmacht.
Voor mij ben je een zielige en machteloze leidinggevende.
Je mag niet eens een simpele ruil maken.
Zoals je kunt zien, is dit geen brief van een fan.
Maar Dood heeft geen fans.
Ik begrijp niet waarom, want het is een bevrijding.
Gaat het wel?
Hij gaat naar zijn werk en naar de uitlaatplek, meer niet.
Zo ga ik het doen: Ik kom boos op hem af...
echt heel kwaad en zeg: We hebben een probleem.
Nee, doe dat niet.
Hij noemt mij 'hout' en 'dood weefsel'. Hij scheldt mij uit.
Hoe scheldt hij jou uit? - Tijd.
Hij scheldt de tijd uit en ik ben Tijd.
Ik wil niet dat je Howard provoceert, snap je dat?
Maar de brief bestaat maar uit één woord: Vaarwel. Kijk maar.
Beste Liefde, vaarwel.
Wat moet ik eigenlijk tegen hem zeggen?
Het is toch een afscheidsbrief aan Liefde? - Ja.
Wat als je naar hem toe gaat en weigert dat te accepteren?
Dat hij niet zo makkelijk van je af komt.
Zeg dat wij niet kiezen van wie we houden en wie van ons houden.
Zeg hem dat je in hem zit.
Dat je in alles zit, of hij het nu leuk vindt of niet...
en als hij dat accepteert, dan misschien...
misschien vindt hij zijn leven dan weer terug.
Zij rouwen.
Honden, ze rouwen en begrijpen de dood.
Je noemde mij een schijnmacht in de brief die je naar mij schreef.
Zei dat ik zielig was.
Weet je het niet meer?
Je had het over leidinggevenden. Een deal sluiten, schijnmacht.
Howard, het is niet zo lang geleden.
Hoe kwam je daaraan?
Wie ben jij?
Aan wie schreef je die brief?
Ik schreef de brief aan Dood.
Leuk om je te ontmoeten. Je bent vast van mij gecharmeerd.
Nee.
Ik weet het, mensen schrijven vaak een brief aan het universum.
De meeste krijgen geen persoonlijke reactie...
maar jij wel, omdat ik wil zeggen dat je het fout hebt.
Ik ben geen machteloze leidinggevende die alleen bevelen opvolgt.
Ik wilde de ruil niet maken, het was mijn beslissing.
Ik wil dit niet.
Ik vertel jou niet hoe je je werk moet doen, dus zeg dat dan ook niet tegen mij.
Tegen wie praat die man? Hij ziet er raar uit. - Geen zorgen, sommige mensen zijn gek.
Zij zien mij pas als het hun tijd is. Rustig maar, het is jouw tijd nog niet.
Ik wilde alleen dit teruggeven en alles duidelijk maken.
Ik ben echt Dood, Howard.
Ik zeg het, hij geloofde mij. - Dat is geweldig.
Het was spectaculair.
Want er was geen vangnet. Dat was Grotowski.
Puur Stella Adler.
Bedankt voor deze kans. Je bent vriendelijk. - Geen probleem.
Hij geloofde mij. Maar ik kon zien dat hij het nodig had.
Ik zag het in zijn ogen. Wie was die vrouw en die kleine jongen?
Dat was onze privédetective en haar kleinzoon.
En zei ze iets over mij? - Ze zei dat je heel goed was.
Hoe bedoel je goed? Zo goed als kool of...
Nee, ze zei geweldig.
Ze zei: Ze maakte het onmogelijke mogelijk.
Ik moet jou betalen. - Nee.
Ze vertelden mij dat Trevor zijn koffertje inpakte en dat hij zei dat hij naar huis ging.
Ik was woedend.
Maar hij sliep, dus kon ik niet met hem praten.
Welke verpleegster vertelt een stervende vijfjarige jongen dat hij naar huis toe mag?
Hij had amper nog witte bloedcellen.
Hij was zo kwetsbaar.
Wie kan er nu zo wreed zijn?
Wie zou dat doen?
Uiteraard was ik buiten zinnen, schreeuwde tegen het personeel...
dat ze het tot de bodem moesten uitzoeken.
Toen Trevor eindelijk wakker werd ging ik naar hem toe.
Zijn blauwe koffertje lag nog steeds op het bed.
Ik kijk naar hem en vraag:
Wie zei dat tegen je, lieverd?
''Wie zei dat je terug mag naar ons huis?''
Weet je wat hij zei?
''Niemand, mama.
''Ik ga niet terug naar ons huis.
Ik ga naar huis.''
Vier uur later stierf hij.
Hallo.
Hoi.
Zoek je de Smallest Wings Support Group?
Ja.
En jij bent?
Ik ben Howard. - Howard?
Kom binnen, ga maar zitten.
Ben je een kind verloren, Howard?
Ja.
Jongen of meisje? - Meisje.
Hoe heette ze?
Het is goed. Howard.
Je hoeft geen antwoord te geven.
Je hoeft ook niet te praten.
Wil je hier blijven?
Alsjeblieft?
Heel erg bedankt om het te delen.
We waarderen het. - Dank je.
Wil er iemand nog iets vertellen?
Waarom besloot je vanavond dat je naar binnen kwam?
Ik zag je buiten staan.
Ik wilde een keer naar je toekomen en je uitnodigen...
maar ik denk dat ik niet wilde dat jij je plek zou kwijtraken.
Mijn plek kwijtraken?
Je wilde mij niet lastigvallen? - Precies.
Hoe heet je?
Ik ben Madeline. Leuk om je te ontmoeten.
Mijn dochter heette Olivia.
Ze stierf aan een zeldzame vorm van hersenkanker, glioblastoma multiforme, of afgekort als GBM.
Ze was zes jaar oud.
Hoe heette je dochter, Howard?
Goed, geef maar geen antwoord. Ik wil je niet martelen.
Dank je.
Waren het de feestdagen?
Waarom besloot je om vanavond wel te komen?
Tijdens de feestdagen komen veel mensen voor de eerste keer.
Dat is het niet. - Waarom vanavond?
Ik denk...
Ik...
Ik probeer mijn gemoedsrust te herstellen.
Je verloor een kind, Howard.
Het zal nooit herstellen.
Ik hoop dat je terugkomt.
Getekende contracten en geheimhoudingsverklaringen.
Dank je. - Zei hij iets?
Wie, Howard?
Helaas niet. - Hij geloofde het.
Dat is goed. - Misschien moet je mij weer sturen.
Niet Raffi, hij is te impulsief En Amy is emotioneel.
Wat is er na mij nog meer? - Hij schreef drie brieven...
Maar Dood is belangrijker dan Tijd.
Dood geeft Tijd al zijn waarde.
Misschien moet ik alle delen spelen?
De hoogste demografische marge zijn nu nieuwe ouders.
Iemand vond een algoritme uit dat voorspelt wanneer klanten zwanger worden.
Je zei dat het niet goed met je gaat. Ben je ziek?
Ik ben ziek.
Je kunt zeggen dat ik heel erg ziek ben.
Ben je stervende?
Iedereen sterft.
Ja, maar jij doet het nu.
Simon?
Vertel het maar. Wat is er mis?
Wat er mis is?
Wat er mis is dat ik twee weken voordat mijn zoon werd geboren, ik uit mijn remissie kwam.
Wat er mis is, is dat ik iedere dag een marathon ren...
doe alsof ik gezond ben. Dat is wat er mis is.
Heb je het iemand verteld?
Dat heb je niet?
Eén of andere opdringerige actrice die ik niet echt ken.
Wat is het?
Het is multipel myeloom.
Ik vocht er tegen toen ik 16 was en toen weer toen ik 25 was.
Het is nooit weggegaan.
In plaats daarvan werd het erger.
Dus de oorlog is voorbij?
De oorlog is voorbij.
Zijn je zaken op orde?
Nee, daarom huurde ik jou in.
Het is al erg genoeg dat ik mijn familie achterlaat...
ik laat ze niet met niks achter.
Hij geloofde me. Howard.
Hij geloofde me.
Pardon. Raak dat niet aan.
Ik begrijp domino niet.
Er geen kaart om op te spelen of een mand om ze in te gooien.
Ik denk dat je hier niet hoort te zijn.
Ik ben op de juiste plek, Howard.
''Tijd. Ze zeggen dat je alle wonden heelt.
''Maar ze zeggen niet dat je al het goede in de wereld vernietigt...
hoe je schoonheid in as laat vergaan.''
Dat is onzin, Howard.
Als Liefde de creatie is en Dood de ondergang...
dan zit ik er tussenin.
Je begrijpt Tijd niet. Niemand begrijpt Tijd.
Einstein kwam er dichtbij toen hij zei dat ik een illusie ben.
Howard? Ik weet dat het nee is, maar Oneida Apparel vroeg of je bij de persverklaring kon zijn.
Sorry dat ik binnen kom vallen.
Vraag het haar. Vraag of ze me kan zien.
Ik ben niet bij de bijeenkomst.
Ze stonden erop dat ik het vroeg. Ze zullen ons waarschijnlijk ontslaan.
Geweldig. - Ja.
Zie je later.
Je krijgt dit terug, Howard.
Waarom heb je me geschreven?
Je schreef omdat je me nodig had.
Ik heb niks van je nodig.
Je bent net een wijf die loopt te klagen... 'Er is niet genoeg tijd...'
'Het leven is te kort.'
'Ik zie al grijze haren.'
Een dag duurt lang. Ik ben overvloedig. Ik ben een geschenk.
Zelfs als je hier onzin loopt te verkopen, wil ik je een geschenk geven en je verspilt het.
Waarvoor? Wat is dit allemaal?
Weet je, ik ben degene die boze brieven moet schrijven.
Dat was het ergste wat ik ooit heb gedaan. - Voor mij het beste.
Wat zei je daar over Einstein?
Einstein noemde tijd een koppige hardnekkige illusie.
Wat betekent dat eigenlijk?
Tijd gaat niet van januari tot december of van avond naar nacht.
Dat verzinnen we allemaal maar. - Dat is belachelijk.
Zeg dat tegen iemand die een uur te laat is voor de bruiloft...
of 20 jaar gevangenisstraf heeft gehad.
Of iemand die vecht tegen haar biologische klok.
We hoeven dit gesprek helemaal niet te hebben.
Maar, ik wilde zeggen, goed gedaan vandaag.
Het is gewoon een koppige illusie, Claire. Je hebt alle tijd van de wereld.
Jij bent negen.
''Je bent negen.''
Het spijt me.
Het spijt me zo.
Ik...
Dat meen je niet. Ik ben aan het eten.
Je zei vaarwel, en dat...
Wij kiezen niet van wie we houden en wie van ons houden.
Dat betekent dat je machteloos voor me bent zolang je leeft omdat ik de stof der leven ben.
Ik zit in jou, ik zit in alles...
Howard.
Als je dat kunt accepteren, misschien...
ga je weer leven.
Ik heb het echt verpest. Ik liep te huilen en mij te verontschuldigen.
Ik denk dat huilen en verontschuldigen bij Liefde hoort.
Op het eind ging het beter.
Ik weet zeker dat het goed ging. - Je bent lief.
Mag ik je kussen? - Je hoeft het niet seksueel te maken.
Ik kan je kussen zonder het seksueel te maken.
Echt. Ik kan seks bedrijven zonder seksueel te zijn.
'Lief" moet je accepteren, Whit. Dat is een promotie.
'Onweerstaanbaar' zou een promotie zijn.
Hij gelooft het. - Hoe weet je dat?
Ik zie het aan zijn ogen.
Dat is geweldig, maar niemand anders heeft het gezien.
En het is belangrijk dat dat gebeurt.
We denken dat je hem nog een keer publiekelijk moet benaderen.
Maar probeer deze keer...
Je moet een sterke visuele reactie uitlokken. - Waarom?
Omdat onze privédetective het op video vast kan leggen.
En we gebruiken het als bewijs. - Net als in de film.
Alleen jij wordt digitaal verwijderd. - Nee.
Sorry? - Het is te gevoelig.
Sorry, hier kan ik niet aan meedoen. - Amy, in acteren bestaat er geen 'te gevoelig.'
Wil je dat er iemand verliefd op je wordt? Of wil je een indruk maken?
Dit is geen Noël Coward. Dit is Chekhov.
Dit is vreselijk.
Weet je, jij bent het bureau met hem begonnen, toch Wit?
En Claire, hij was je mentor.
Simon, hij maakte je partner terwijl hij dat niet hoefde te doen.
Ik heb haar misschien wat dingen verteld waar we...
Sorry, dit is vreselijk. Hier kan ik niet aan meedoen.
Bedankt.
Ze heeft zoveel passie, Amy.
Sorry, ze is zo terug. Als dat niet zo is, doe ik het wel.
Ik weet alles over liefde.
Wat heb ik gemist?
Huilende mensen omdat hun kind is overleden.
Juist.
Je hebt iets wat heet: rouwhallucinaties.
Ja.
Want, ik...
ik heb het opgezocht, en het gaat hierom, ik slaap niet.
Niet veel...
ik bedoel, ik slaap wel, maar...
zes of zeven uur in de week.
Nu ik daar over nadenk, dat is waarschijnlijk waarom...
Waarom, wat?
Ik heb gesprekken.
En dan bedoel ik, gesprekken.
Het is al goed, laat maar.
Ja.
Wil je met mij een gesprek?
Graag.
Dus ik neem aan dat jij bij die 79 procent hoort?
Van ouders die uit elkaar gaan als ze hun kind hebben verloren.
Ik ook.
Hou je nog steeds van haar?
Ik heb geen idee wat liefde is.
Jij van hem? - We zijn altijd verliefd geweest.
Tenminste, dat denk ik...
We kunnen...
De dag toen de scheiding officieel was, stuurde hij dit.
"Als we opnieuw vreemden van elkaar konden zijn."
Nu zijn we dat.
Het meest romantische gebaar wat hij ooit heeft gemaakt.
Dus om je vraag te beantwoorden...
ja, ik hou nog steeds van hem.
Wat bedoelde je toen je zei dat je gesprekken had?
Gesprekken met wie?
Het is niet met een wie, het is meer...
Jij gaat denken dat ik getikt ben.
Probeer maar. - Mag ik het laten zien?
''Dood weefsel dat maar niet vergaat.''
Hij zat hier...
een klein, gemeen irritant mannetje.
En hij was de eerste die verscheen, toch?
Nee, Dood kwam eerst. Ze ontmoette me op de uitlaatplek.
Dus Dood is een zij?
Ja, blijkbaar is Dood een oude blanke vrouw.
Wat was de ruil?
Je zei: Dood wilde de ruil niet maken. Wat betekent dat?
Toen onze dochter op sterven lag, was ik aan het bidden.
Niet tot God, of het universum, maar tot Dood.
Ik wilde mijzelf opofferen, voor mijn dochter.
Maar die ruil wilde ze niet maken, dus...
Wie heeft die ronde gewonnen?
Jij of het porselein?
Het porselein is niet te verslaan.
Sorry, ik dacht dat iedereen weg was...
Dat zijn ze, ik was hier om af te sluiten.
Mooi. - Heb je hulp nodig om thuis te komen?
Nee, alles in orde.
Ik heb je geGoogled. - Echt?
Mijn God.
Jij bent uit het niets gekomen.
Je bent Duke voorbij gekomen.
Je bent met een prachtige vrouw getrouwd. Je bent een geweldige vader.
Dus je leeft goed.
Maar mijn vriend, je sterft niet goed.
Ga je mij vertellen hoe ik moet sterven? - Heb je het je familie al verteld?
Daar help je ze niet mee.
Je onthoudt ze, waar ze recht op hebben.
En wat is dat? Pijn? Verlamming? 'n Ziekte?
Ja, dat allemaal.
En de kans om afscheid te nemen.
Blijf acteren.
Ik heb iets wat ik nooit aan iemand heb verteld.
Het heeft niks met brieven of engelen of dat soort dingen te maken.
Maar het betekent wel wat voor mij.
Ze waren Olivia aan het voorbereiden om vaarwel te zeggen.
En mijn man was mijn moeder aan het kalmeren op de parkeerplaats omdat ze van slag was.
Ik was dus alleen.
Ik zat in de wachtkamer van het Maimonides ziekenhuis.
En er zat een vrouw naast mij.
En ze vroeg me wie ik ging verliezen.
En toen vertelde ik wie.
Toen keek ze me aan en zei...
''Zorg dat je de onverwachte schoonheid blijft zien.''
Ik bedoel…
Ze zei het zo normaal.
In de kamer ernaast...
werd mijn zesjarige dochter van de ademhalingsapparatuur gehaald.
En deze vrouw zegt, "Onverwachte schoonheid."
Nee. Mensen weten niet wat ze moeten zeggen op dat moment.
Nee. Dat wist ze wel.
Ik begreep het niet op dat moment.
Ze zei het niet als medeleven of onhandigheid. Maar uit ervaring.
Een jaar later...
begon er iets met me te gebeuren.
Ik zou aan 't wandelen zijn of in de metro zitten...
en ik zou in tranen uitbarsten.
Maar dit waren niet Olivia's tranen.
Dit waren tranen geboren uit iets anders.
Uit een soort diepgaande connectie met alles.
En ik besefte...
dat het de onverwachte schoonheid was.
Maar...
er bestaat niet zoiets als onverwachte schoonheid.
Natuurlijk wel, Howard.
Echt wel.
Het brengt haar nooit terug.
En het zal...
het nooit goedmaken.
Maar ik beloof je...
dat het er is.
Praat met hen, Howard.
Ik waardeer je verhaal...
maar ik voel dat hele onverwachte schoonheid ding niet.
Dat maakt me niet uit.
Schreeuw tegen ze.
Discussieer met hen, daag hen uit. Benader ze.
Dit was een vergissing.
Wat doe je hier?
Brigitte zei me waar ik je kon vinden.
Uiteraard.
Kunnen we ergens 15 minuten onder vier ogen praten?
Ik ben aan 't werk. Ik ben aan het repeteren.
Repeteer je hier ook?
Hoeveel projecten tegelijk heb je?
Momenteel drie. - Dat is heel druk.
Hoe krijgen we daar een diner tussen?
Whit... - Luister. Serieus.
Ik moet je vragen om te heroverwegen wat je gisteravond zei.
We hebben je nog één keer nodig. Nog één scène.
Ik ben ermee gestopt.
Amy, wacht. Wat kan ik zeggen of doen?
Ik geef je 100.000 dollar.
Niet 20, maar 100. - Die heb je niet.
Dat klopt, ik woon bij m'n moeder, maar dit gaat lukken...
en dan heb ik veel meer, en geef ik je een miljoen.
Ik wil je geld niet.
Dat heb ik nooit gewild. - Hoe kan ik je overtuigen?
Want er staat zoveel meer op 't spel. Je hebt geen idee.
Je hebt een dochter, toch? - Ja. Hebben we daarover gesproken?
Hoe voelde haar geboorte? - Wat?
Hoe het voor jou voelde.
't Was beangstigend.
Heel beangstigend. Ik was doodsbang.
Maar...
toen gaven ze me haar, en...
ik ervoer de meest geweldige sensatie.
Ik kan niet...
Wat? Maak je zin af. - Het klinkt... Het is idioot.
Nee, zo klinkt het niet.
Nu voel ik me voor het eerst eens aangetrokken tot jou.
Werkelijk?
Ik keek haar aan, en ik...
Ik besefte dat ik geen liefde voelde...
maar dat ik liefde was geworden.
Ze praat nu niet meer tegen mij.
Ze beschuldigt me van de scheiding, en ze is boos op me.
En...
dat verdien ik.
Ik ga een deal met je sluiten.
Als je al deze...
eerlijk gezegd, agressieve vastbeslotenheid...
en...
buitengewone openlijkheid...
gebruikt om je dochter terug te winnen...
zal ik het doen.
Het is een deal.
Voel je dat niet?
Geef me mijn hand terug.
Dat voel je toch wel, niet?
Dat is een vonk. - Tot ziens, Whit.
Beste Howard, ik kon je niet bereiken. Ik moet je spreken over de Omnicom deal...
Als je niet reageert, zal het bestuur aan jouw bekwaamheid twijfelen. Neem contact met mij op.
Wat is er?
Wat? - Heb je iets te zeggen?
Heb je iets te zeggen?
Veel dingen.
Zeg 't dan.
Je verspilt gewoon tijd. Zelfs nadat ik je een geschenk gaf.
Tijd kan me gestolen worden.
Dit is een gevangenisstraf. Ik wil je geschenk niet.
Want jij nam die van haar af.
Kom op, zeg. Kom je me halen?
Nee, Howard. Ik reis samen met jou met de F-trein.
Er zit een tweeling in een baarmoeder, een jongen en een meisje.
Vertel je een grap? - Nee, het is een verhaal.
Die tweeling is gelukkig. Gegeten en warm. Veilig gevoel.
Maar hun ruimte wordt te klein en beseffen dat dit ooit stopt.
Ze beginnen te denken:
''Wat komt er hierna?
''Wat als het koud of eenzaam is?
''Wat als we niet samen zijn?
''Wat als er gewoon niets is?''
Het meisje kijkt naar de navelstreng...
dat wat hen gevoed heeft...
en waarvan ze niet kunnen aannemen dat het aan iets anders vasthangt...
en ze zegt:
''Nou, we hebben geen bewijs. We hebben enkel dit.''
Wat diep, zeg. Net zoals leven na geboorte.
Hoopvol.
Wat wil je?
Waarom ben je hier?
Ik heb van je banaliteiten gehoord. Ik begrijp ze.
''Ze is in een betere plek.''
En: ''Dit behoort tot een meesterplan.''
Die heb ik ook gehoord. Dit is mijn favoriet:
''God keek naar beneden en zag de meest prachtige roos...
zo prachtig dat Hij ze plukte om ze voor zichzelf te hebben in de hemel.''
En dan nog de wetenschap, biocentrisme.
En we leven en sterven allemaal in oneindige universums, allemaal tegelijk.
En dan de religie. De Christenen en hun verlossing...
de Boeddhisten en hun wedergeboorte en de Hindoes en hun 41e sacrament...
en vergeet de poëzie niet.
De poëzie.
''Sterven is anders dan iedereen verondersteld, en gelukkiger.'' Whitman.
En: ''Verzet je tegen het sterven van het levenslicht.
Verstandige mensen realiseren zich dat de dood passend is.'' Thomas.
En dan: ''roei, roei, roei je boot zacht mee met de stroom
oh zo blij, oh zo blij, het leven is slechts een droom
Ik begrijp 't.
Het komt er allemaal op neer...
dat je deel uitmaakt van 't leven, dat we je niet mogen haten...
dat we je niet mogen vrezen...
en dat we je gewoon moeten accepteren. Toch?
Ik snap 't. Het zit zo.
Het is een heleboel intellectuele onzin.
Want ze houdt op dit moment niet mijn verdomde hand vast.
Hoi, Howard.
Ga je weer huilen?
Zie je me niet graag verdrietig?
Ben je niet altijd verdrietig? - Nee, ik kan ook blij zijn.
Ik kan onverwacht en onvoorspelbaar zijn.
Sexy, warm en mysterieus.
En huiselijk.
Ik kan huiselijk zijn, Howard. Weet je nog?
Herinner je mij?
Bewaar al de 'zo is het leven'- onzin maar voor iemand anders.
Het is geen onzin. Je gelooft me niet...
maar je moet me vertrouwen. - Je vertrouwen?
Ik heb je vertrouwd.
En je hebt me verraden.
Ik zag jou elke dag in haar ogen.
En ik hoorde je in haar stem wanneer ze lachte.
En ik voelde je in me, toen ze me 'papa' noemde.
En jij hebt me verraden.
Je brak mijn hart.
Nee.
Ik bevind me overal.
In de duisternis en het licht. Ik ben de zon en de storm.
Ja, je hebt gelijk. Ik bevond me in haar lach.
Maar ik ben nu ook bij je in je pijn.
Ik ben de reden voor alles.
Ik ben de enige 'waarom?'.
Probeer niet zonder mij te leven, Howard.
Alsjeblieft.
De deal met Omnicom is bijna rond.
En Howard? - Ze kennen de situatie...
maar we moeten nog steeds bewijzen Howards niet bekwaam is om te stemmen.
Dat het zo ver is gekomen.
Ja, geloof 't maar.
We hebben donderdag een vergadering over bekwaamheid met 't bestuur.
We willen je een kans geven om dit uit te leggen.
Howard, wat doe je in dit filmpje?
Tijd kan me gestolen worden.
Dit is een gevangenisstraf.
Ik wil je geschenk niet.
Wat doe je, Howard?
Want jij nam die van haar af.
Howard?
Ga je weer huilen?
Ben je niet altijd verdrietig?
En hier?
Bewaar al de 'zo is het leven'- onzin maar voor iemand anders.
Je vertrouwen?
Ik heb je vertrouwd.
Ik had alles aan jou toevertrouwd, en je hebt mij verraden.
Ik zag jou elke dag in haar ogen.
En ik hoorde je in haar stem wanneer ze lachte.
En ik voelde je in me... - Howard?
toen ze me 'papa' noemde.
Je brak mijn hart.
Howard, antwoord me. Tegen wie schreeuw je hier?
Ik heb van al je banaliteiten gehoord...
Het is niet wie. - En: 'Dit behoort tot...
Sorry, wat? - ...tot een meesterplan.' Ik begrijp 't.
Howard, zei je iets?
Ik praat niet met mensen.
Dat is duidelijk.
Met wie dan wel?
Howard, met wie praat...? - Zo is het genoeg.
Dank je. We...
We hebben ons punt gemaakt. Zet het gewoon uit.
Je hebt mensen ingehuurd om me te volgen en te filmen?
Nee, dat was niet het initiële... - Ja.
Dat deden we. - We deden meer dan dat, Howard.
Howard, het spijt me zo.
We wisten niet wat te doen.
Nee, ik kan dit niet meer.
Ik kan dit niet meer, Whit.
Ik dacht eigenlijk niet eens dat dit zou lukken.
Echt? Serieus?
Het spijt me zo.
Al goed.
Ik ben duidelijk niet in een goede geestestoestand.
Misschien niemand van ons.
Ik heb 't wel gemerkt, hoor.
Claire, je hebt je hele leven toegewijd aan dit bureau.
Je maakte van ons je familie...
terwijl je je eigen gezin had kunnen beginnen.
En je maakt jezelf kapot door voor me in te vallen.
En dat waardeer ik.
Dank je.
En, Simon.
Je hebt het goed verborgen, maar ik ken jouw verleden.
En ik verwacht dat ik een onmogelijke situatie...
nog erger maak voor jou.
Ik beloof je...
dat zolang ik hier ben...
er voor je familie wordt gezorgd.
Dank je.
Whit.
Beste vriend ooit.
Maar ik ben in je teleurgesteld, man.
Niet voor dit. Nee.
Niet voor dit.
Je hebt haar toestemming niet nodig om haar vader te zijn.
Allison is het beste wat je hebt op deze wereld.
En morgen ligt niet vast.
Begrijp je me?
Jullie hebben juist gehandeld.
Ik wil dat ons bureau het overleeft.
Dat moet ook.
Goed...
Ik zal de papieren nu ondertekenen.
Je goedkeuring van de verkoop.
De andere?
Waarvoor je me zes keer hebt gebeld om te ondertekenen...
heb je wellicht bij je?
Sorry, Howard.
Dit is goed zo.
Het is goed zo.
Pardon.
Wat was dat tweede papier?
Howard plaatste iets van zijn eigendom op zijn dochters naam.
Gewoon een legaal certificaat waarin staat dat ze overleden is.
Ik heb een borrel nodig.
Is alles goed?
Men zegt dat de tijd in de hemel...
vergeleken wordt met een knipoog...
voor ons op deze aarde.
Soms denk ik aan Adam die door...
een mooi bloemenveld loopt.
Hij is zo blij.
Volledig bevangen met zijn bezigheid.
Maar dan kijkt hij achterom...
zoals hij deed toen hij voorop liep in luchthavens of winkels...
en dan glimlacht hij.
Want zijn knipoog was de rest van mijn leven.
En ik sta vlak achter hem.
Het is een eerste tekst.
Het is prachtig.
Echt prachtig.
Wil iemand nog iets zeggen?
Dat is het dan voor vanavond.
Dank jullie.
Sorry.
Dat je me naar deze buurt laat komen met 20.000 dollar contant geld.
Wat ga je ermee doen? Bewaar het voor acteerlessen.
Je was heel goed. - Ik ga er drugs mee kopen.
Of dat.
Je zult ooit een goede moeder zijn.
Wa...?
Dat zit er niet echt in.
Ik besloot tegen de wetenschap.
En mijn biologische klok heeft me eindelijk ingehaald, zodus...
Er was een dealer in 187th die me Brave New World gaf.
Dat boek veranderde uren in seconden.
Hij was m'n vader.
En er was een dakloze vrouw die woonde onder de University Heights Bridge.
Haar naam was Flora. Ze was gek, maar vertelde me de beste verhalen.
Ze was mijn moeder.
Je kinderen hoeven niet uit jou te komen, ze gaan door je heen.
Ik zou de strijd met je klok nog niet opgeven.
Tijd was toch niet lineair?
Ik dacht dat het een illusie was.
Misschien was dat onzin, Claire.
Misschien was dat maar geacteerd.
We gaan.
Kom op, Allison.
Ik zie jullie straks.
Je weet dat ik niet met je wil praten.
Laat me met rust. - Nee, dat doe ik niet.
Nee? - Nee.
Ik weet dat je boos op me bent en dat geeft niet.
Maar we moeten er wel over praten, want dat gebeurt in een familie.
Ik kom hier elke dag en beschaam je in 't bijzijn van je vrienden...
totdat je met me praat. - Je gaat me dus stalken.
Eigenlijk wel. - En wat als ik 'n aanhoudingsbevel haal?
Dat kun je niet. - Ik laat mama ervoor betalen.
Ter informatie: ze zijn gratis. - Dan laat ik jou ervoor betalen.
Ik hou echt van je.
Volgens mama meen je dat woord niet. - Wel als ik het tegen jou zeg.
Ik kan je niet overvliegen naar Maine voor lunch...
of je oppikken in een Tesla en je zo naar je stage brengen met Anna Wintour...
of wat ze dan ook doen in deze buurt, maar ik...
We kunnen op een bankje gaan zitten, moppen tappen en plezier beleven.
Niet te geloven dat je me gaat stalken.
Maar...
zodat je het weet: morgen is een halve dag.
Ik zal er zijn.
Alsjeblieft.
Ik heb lang gewacht op mijn moment...
voor validatie, en dit was het.
Eén persoon, in 't geheim, zonder applaus.
Ik heb 't mijn vrouw verteld. - Hoe is 't gegaan?
Ze wist het.
Ze bereidt zich er op voor.
Als kind dacht ik:
''Wil je echt 100 jaar worden? Als een gerimpelde rozijn?''
En het antwoord daarop nu is:
Ja.
Want dan is mijn zoon 70...
zijn zoon 40...
en zijn zoon 10.
En ik zou dé man zijn.
Opa.
Daar kan ik wel aan wennen.
Ik zie je nog wel eens, opa.
Kon ik het toneelstuk maar zien.
Nee, na dit alles stopt het.
Maar je weet 't nooit.
Niets is verdwenen als je er goed naar kijkt.
Het is Kerstavond.
En je bent alleen.
Vrijwillig. - Mag ik het verpesten?
Je hebt gehuild.
Ik keek een film over mijn dochter.
Ze danst met haar vader.
Mag ik het je tonen, Howard?
Mijn dochter heette Olivia.
Ze stierf aan een zeldzame vorm van hersenkanker...
glioblastoma multiforme of afgekort als GBM.
Ze was zes jaar oud.
Hoe heette jouw dochter, Howard?
Konden we maar weer vreemden zijn.
Hoe heette jouw dochter, Howard?
Ik kan 't gewoon niet.
Ik kan 't niet.
Draai me sneller rond.
Sneller, papa.
Howard? - Ik voel me een vogel.
Zeg haar naam.
Wat was haar naam?
Olivia.
Haar naam was Olivia.
Hoe stierf ze?
Ze stierf aan een zeldzame kanker genaamd glioblastoma multiforme.
Of afgekort als GBM.
Ze was slechts zes jaar oud.
Haar naam was Olivia.
Ze stierf aan een zeldzame kanker genaamd glioblastoma multiforme.
Of afgekort als GBM. Ze was slechts zes jaar oud.
Onze baby heette Olivia.
Ze was slechts zes jaar oud.
Wat doen jullie?
Ben je klaar? Hier gaan we.
Nu moeten we opnieuw beginnen. Klaar?
We beginnen opnieuw.
Verlies je iemand?
Sorry?
Wie verlies je?
Mijn dochter.
Zorg ervoor dat je de onverwachte schoonheid opmerkt.
Quality over Quantity (QoQ) Releases Vertaling: pevi70, Scarlett & TDK